Ενα μικρο αποσπασμα απο δικη μου ιστορια..

Ηταν πρωι οταν τον ειδε να στεκεται αγερωχος με τα ομορφα ματια του να κοιταζει το κενο..Ηρθε διπλα του χωρις να βγαλει μιλια..Ηταν σαν η παρουσια του να της ειχε κλεψει την λαλια,τον κοιτουσε και αισθανοταν οτι χανοταν στην αβυσσο της ψυχης του..Και οσο πιο πολυ βυθιζοταν τοσο πιο πολυ της αρεσε..Του επιασε το χερι και αισθανθηκε να την πλημμυριζει μια ευφορια,μια ζεστασια..Ηταν τοσο ομορφο αυτο το συναισθημα που κοβοταν η ανασα της στην σκεψη πως ισως καποτε να το εχανε..Ετσι ηθελε να ειναι μαζι του,μαζι..ολοκληρωτικα δοσμενοι στην ψυχη του ενος και του αλλου..Ξαφνικα ομως..αλλαξαν ολα..Της αφησε το χερι και ολα γυρω της και μεσα της ξαφνου παγωσαν..Τον κοιταξε στα ματια και αυτο που ειδε την αποτελειωσε..Ειδε την αποσταση στα ματια του,τον ειδε να ξεμακραινει χωρις πονο στα ματια,χωρις εστω μια ενοχη..μονο ενα παγερο..?τι παγερο?ενα τιποτα..αυτο ειδε..Μονο το ξενο και το αγνωστο ελαμπε στα ματια,την κοιτουσε σαν να μην ηταν κομματι της ζωης σου,σαν να ηταν μια ξενη,κατι αταιριαστο..
-Εδω ειμαι αγαπη μου!του φωναξε..
Δεν ελαβε ομως καμια απαντηση,μονο την κοιταξε με τα αλλοτε αγαπη ματια με απεγνωσμενο υφος και απλα εφυγε..χωρις καν να κοιταξει πισω του..να δει τα συντριμμια που αφηνει..
Εκεινη την στιγμη ενιωσε τοσο μονη οσο δεν ειχε ξανανιωσει ποτε..Ενιωσε να της ξεριζωνουν την καρδια,σαν να μην ειχε ψυχη πια..Ετσι ηταν..Δεν ειχε ψυχη πλεον,μονο ενα αψυχο σωμα ειχε παραμεινει να προσμενει να γυρισει πισω η ψυχη του..Ομως εκεινος δεν γυρναγε οσες μερες κι αν περνουσαν..
Ενα κενο ενιωθε μεσα της ..Μονο αυτο υπηρχε πλεον..Τιποτε αλλο δεν θα μπορουσε να διωξει αυτο το συναισθημα,ειχε θρονιασει εκει μεσα της και ειχε βολευτει στο τιποτα της καρδιας της..Μονο να γυριζε εκεινος..Μονο αυτο.Εφυγε χωρις να πει τιποτα..Σαν να ηταν τοσο καιρος ενας ξενος που απλα ηρθε και προσπερασε..Πολλες φορες κοιταγε εξω στο παραθυρ του σπιτιου της μηπως και διακρινει την σκια του..