Η Κούβα του Φιντέλ και η κληρονομία του

Ο Φιντέλ ασθενής

Με τον Οικουμενικό Πατριάρχη Βαρθολομαίο

Ο Φιντέλ με τον κοσμοναύτη Γιούρι Γκαγκάριν

Φιντέλ, Ραούλ και Ερνέστο στα βουνά

Ο Φιντέλ με τον αδελφό του Ραούλ (αριστερά)

Ο Φιντέλ με τον Αργεντινό Ερνέστο «Τσε» Γκεβάρα

Ο Φιντέλ Αλεχάνδρο Κάστρο Ρους γεννήθηκε στις 13 Αυγούστου 1926 στην Κούβα. Ήταν γιος ενός Ισπανού μετανάστη, που εργαζόταν στις φυτείες ζάχαρης. Ο ίδιος ο Φιντέλ πρόσθεσε το όνομα Αλεχάνδρο (Αλέξανδρος), όταν σε ηλικία 17 ετών διάβασε για τα κατορθώματα του βασιλιά της Μακεδονίας.
Σπούδασε Νομικά στο Πανεπιστήμιο της Αβάνας, ασχολήθηκε με την πολιτική και ταξίδεψε ως φοιτητής σε αρκετές χώρες της περιοχής. Μετά την αποφοίτησή του, το 1950, άσκησε τη δικηγορία στην πρωτεύουσα κυρίως για λογαριασμό των φτωχών και μη προνομιούχων. Την περίοδο εκείνη η Κούβα ζούσε τα τελευταία χρόνια του καθεστώτος Μπατίστα. Ο Κάστρο θεωρούσε ότι το καθεστώς αυτό μπορούσε να ανατραπεί μόνο με επανάσταση. Μαζί με τον αδελφό του Ραούλ, ίδρυσε μια παράνομη οργάνωση με στόχο την ανατροπή του καθεστώτος. Η προσπάθεια έγινε στις 26 Ιουλίου 1953 και ήταν αποτυχημένη. Ο Φιντέλ και ο αδελφός του συνελήφθησαν, δικάστηκαν και καταδικάστηκαν σε κάθειρξη 15 ετών. Ο Φιντέλ στο δικαστήριο εκφώνησε ένα λόγο που αργότερα έγινε γνωστός με τον τίτλο Η Ιστορία θα με δικαιώσει. Μεταξύ άλλων, είπε στους δικαστές: «Σας προειδοποιώ. Μόλις αρχίζω […] Ξέρω ότι θα υπάρξει συνωμοσία για να με καταδικάσετε στη λήθη. Η φωνή μου όμως δεν θα λυγίσει […] Καταδικάστε με. Δεν έχει σημασία. Η Ιστορία θα με δικαιώσει.»
Τα λόγια του ήταν προφητικά: Το 1955 το καθεστώς χορήγησε γενική αμνηστία, ο Κάστρο απελευθερώθηκε και υποχρεώθηκε να εγκαταλείψει τη χώρα. Από το Μεξικό και με τη βοήθεια εκατοντάδων άλλων συντρόφων του (μεταξύ αυτών και ο Ερνέστο Γκεβάρα) ο Κάστρο συνέχισε να δουλεύει για την ανατροπή του Μπατίστα.
Το 1959 ο Κάστρο επικεφαλής περίπου 9.000 ανταρτών μπήκε στην Αβάνα. Ο Φουλχένσιο Μπατίστα –τον οποίο δεν στήριζαν πλέον ούτε οι ΗΠΑ- αναγκάστηκε να εγκαταλείψει τη χώρα.
Από τότε, ο Κάστρο έγινε απλά ο Φιντέλ. Όλοι τον αναγνωρίζουν: από τη γενειάδα, τη στρατιωτική του στολή, τις πολύωρες ομιλίες, το χιούμορ, αλλά και τους ελιγμούς που σε δύσκολες περιόδους οικονομικού εμπάργκο του έδιναν νέους –απροσδόκητους- συμμάχους.
Ο τέως πρωθυπουργός της Ισπανίας, Χοσέ Μαρία Αθνάρ (στενότατος σύμμαχος του Τζορτζ Ο. Μπους) είχε κάποτε αναγνωρίσει ότι το εμπάργκο είναι ο σπουδαιότερος σύμμαχος της Κούβας. Ακόμα και ο Πάπας Ιωάννης Παύλος Β' είχε ζητήσει την άρση του. Μάλιστα, το 1998 ο ποντίφικας επισκέφθηκε την Κούβα. Ήταν η πρώτη φορά που επικεφαλής της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας επισκέπτονταν το νησί.
Ακολούθησε το 2003 μια εξίσου ιστορική επίσκεψη: αυτή του Οικουμενικού Πατριάρχη Βαρθολομαίου. Στο μεταξύ, τα Χριστούγεννα γιορτάζονταν και πάλι στην Κούβα. Το 2005, ο Κάστρο συγκινημένος παρακολούθησε τη Λειτουργία στη μνήμη του ποντίφικα που είχε φύγει από τη ζωή. Ήταν η πρώτη φορά που έμπαινε στον Καθεδρικό της Αβάνας από το 1959. Τότε, είχε εισέλθει για να παντρευτεί.
Μπορεί ο Κάστρο να παρακολούθησε από την τηλεόραση την ορκωμοσία δέκα Αμερικανών προέδρων, ωστόσο, στις 26 Ιουλίου 2006 είχε πει: «Ας μην κουράζονται οι βόρειοι γείτονές μας. Δεν θα μείνω πρόεδρος μέχρι τα 100». Ο ίδιος αναφερόταν κυρίως στις αναρίθμητες απόπειρες δολοφονίας του από τους Αμερικανούς.
Ωστόσο, τα λόγια του αποδείχθηκαν προφητικά. Μόλις λίγες μέρες αργότερα εισήχθη σε κλινική και η εξουσία πέρασε στα χέρια του αδελφού του...


Η Κούβα έχει έκταση 110.860 τετραγωνικά χιλιόμετρα και πληθυσμό 11.382.820 κατοίκους. Το Κατά Κεφαλήν ΑΕΠ υπολογίζεται σε 3.500 δολάρια.
Η ιστορία της αρχίζει τον Οκτώβριο του 1492, όταν ο Χριστόφορος Κολόμβος, στη διάρκεια του πρώτου του ταξιδιού, την αντίκρυσε και τη διεκδίκησε για λογαριασμό των Reyes Catolicos, των Καθολικών Βασιλέων της Ισπανίας. Λίγα χρόνια αργότερα άρχισε η ισπανική κατάκτηση και η εισαγωγή σκλάβων από την Αφρική. Από τα μέσα έως τα τέλη του 19ου αιώνα έγιναν δύο πόλεμοι για την ανεξαρτησία με αποτέλεσμα το νησί να περάσει από τον έλεγχο της Ισπανίας, στη σφαίρα επιρροής των ΗΠΑ. Το 1925 ιδρύθηκε το Σοσιαλιστικό Κόμμα, ενώ το 1933 έγινε το πρώτο πραξικόπημα από τον Φουλχένσιο Μπατίστα. Ο τελευταίος θα κυριαρχήσει στα πολιτικά πράγματα της Κούβας για τα επόμενα 20 χρόνια.
Η πρώτη απόπειρα του Φιντέλ Κάστρο να τον ανατρέψει έγινε το 1953, αλλά χωρίς αποτέλεσμα. Το 1956, ο Κάστρο έφτασε στην Κούβα και ξεκίνησε τον ανταρτοπόλεμο κατά του καθεστώτος Μπατίστα. Στο πλευρό του και ο νεαρός γιατρός από την Αργεντινή Ερνέστο Γκεβάρα, στον οποίο οι Κουβανοί έδωσαν αμέσως το παρατσούκλι 'Τσε', επειδή οι Αργεντινοί χρησιμοποιούν συχνά το che, όταν μιλούν.
Το 1959 ο Κάστρο, επικεφαλής περίπου 9.000 ανταρτών, μπήκε στην Αβάνα, οδηγώντας τον Φουλχένσιο Μπατίστα στην «έξοδο». Ο Φιντέλ Κάστρο έγινε η ηγετική φυσιογνωμία της Κούβας με υπαρχηγό τον αδελφό του Ραούλ και τρίτο στην ιεραρχία τον Ερνέστο Γκεβάρα.
Στις 17 Απριλίου 1961 περίπου 1.500 Κουβανοί εξόριστοι αποβιβάστηκαν στις νότιες ακτές της Κούβας στον Κόλπο των Χοίρων. Ήλπιζαν ότι θα γίνουν δεκτοί με ενθουσιασμό από τους κατοίκους του νησιού, στην προσπάθειά τους να ανατρέψουν τον Φιντέλ Κάστρο.
Αλλωστε, η εκτίμηση της CIA ήταν ότι η απόβαση στην Κούβα θα ήταν το πρώτο βήμα για το οριστικό τέλος του Φιντέλ.
Τα πράγματα δεν πήγαν σύμφωνα με τις προβλέψεις. Από τις μάχες σκοτώθηκαν 114 Κουβανοί εξόριστοι, ενώ οι υπόλοιποι 1.189 συνελήφθησαν και κάθησαν στο εδώλιο. Ορισμένοι καταδικάστηκαν σε θάνατο για εσχάτη προδοσία και εκτελέστηκαν.
Οι υπόλοιποι οδηγήθηκαν στη φυλακή, για να ακολουθήσουν μήνες διαπραγματεύσεων με τις ΗΠΑ έως ότου αφεθούν τελικά ελεύθεροι να επιστρέψουν στις Ηνωμένες Πολίτειες. Η Κούβα έλαβε ως αντάλλαγμα 53 εκατ. δολάρια σε τρόφιμα και ιατροφαρμακευτικό υλικό.
Την ίδια χρονιά η Κούβα έγινε κομμουνιστικό κράτος, εγκαινιάζοντας και επίσημα την περίοδο «συνύπαρξης»με την ΕΣΣΔ. Ένα χρόνο αργότερα, το 1962, ξέσπασε μία ακόμα κρίση με παγκόσμιες διαστάσεις.
Η Αβάνα συμφώνησε με τη Μόσχα να εγκαταστήσει πυρηνικούς πυραύλους σοβιετικής κατασκευής στο έδαφός της, προκαλώντας ένταση (και όχι μόνο) στις σχέσεις ΗΠΑ-ΕΣΣΔ. Τελικά, οι πύραυλοι αποσύρθηκαν αφού και η Ουάσινγκτον συμφώνησε να αποσύρει τους δικούς της πυρηνικούς πυραύλους από το έδαφος της Τουρκίας. Αυτό που δεν αποσύρθηκε ήταν το εμπάργκο της Ουάσινγκτον στην Κούβα.
Μετά την κατάρρευση της ΕΣΣΔ και του Ανατολικού Μπλοκ, η οικονομία της Κούβας αντιμετώπισε μεγάλα προβλήματα. Στηρίχθηκε, όμως, από άλλες χώρες της περιοχής, αλλά και από την ΕΕ με αιχμή τον τουρισμό.
Παράλληλα, επιτράπηκε η εισαγωγή και εξαγωγή προϊόντων, η λειτουργία ζωνών ελεύθερου εμπορίου σε τουριστικές περιοχές. Ωστόσο, τα ανοίγματα αυτά περιορίστηκαν, αφού ο ίδιος ο Φιντέλ Κάστρο κατήγγειλε ότι στο νησί αρχίζουν να εμφανίζονται Κουβανοί με «κακές καπιταλιστικές ιδέες και συμπεριφορές»...
Από τα τέλη της δεκαετίας του 1990 η Κούβα βρήκε νέους συμμάχους στο πρόσωπο του προέδρου της Βενεζουέλας Ούγκο Τσάβες και της Βολιβίας Έβο Μοράλες. Ο Κάστρο στέλνει γιατρούς για τους φτωχούς της Βενεζουέλας και της Βολιβίας και οι πρόεδροι τον «διευκολύνουν» με αυτό που έχουν σε μεγάλη ποσότητα: πετρέλαιο και αέριο.
Επί δεκατίες ο Κάστρο είχε να λέει ότι παρακολούθησε από την τηλεόραση την ορκωμοσία δέκα Αμερικανών προέδρων. Ωστόσο, στις 26 Ιουλίου 2006 είπε με το γνωστό του χιούμορ: «Ας μην κουράζονται οι βόρειοι γείτονές μας. Δεν θα μείνω πρόεδρος μέχρι τα 100». Ο ίδιος αναφερόταν κυρίως στις αναρίθμητες απόπειρες δολοφονίας του από τους Αμερικανούς.
Τα λόγια του αποδείχθηκαν προφητικά. Λίγες μέρες αργότερα εισήχθη σε κλινική και η εξουσία πέρασε στα χέρια του αδελφού του, Ραούλ Κάστρο.
Τελικά, στις 20 Φεβρουαρίου 2008 ο Φιντέλ ανακοίνωσε και επίσημα την αποχώρησή του από την εξουσία.

Ο Φιντέλ έφυγε, ο 75χρονος Ραούλ Κάστρο αναλαμβάνει πλέον και επίσημα την εξουσία και η διεθνής κοινότητα ελπίζει τώρα σε περισσότερη δημοκρατία.
Η Κούβα περιγράφεται καλύτερα σε ένα από τα πιο κλασικά «ανέκδοτα»: Ποια είναι τα τρία επιτεύγματα του Κάστρο; Αθλητισμός, υγεία και παιδεία. Και οι τρεις αποτυχίες; Πρωινό, μεσημεριανό και βραδινό.
Το «ανέκδοτο» αυτό αναφέρεται στο γεγονός ότι η Επανάσταση του Φιντέλ άλλαξε σημαντικά τη ζωή των Κουβανών, χτύπησε τον αναλφαβητισμό, έδωσε εξαιρετικές συνθήκες περίθαλψης και παιδείας, ωστόσο, το βιοτικό επίπεδο των Κουβανών παραμένει το μεγάλο ζητούμενο.
Προς το παρόν, στην εξουσία βρίσκεται ο 75χρονος Ραούλ Κάστρο, ο οποίος είναι υπουργός Αμυνας, πρόεδρος του Συμβουλίου του Κράτους και πρώτος γραμματέας του ΚΚ Κούβας. Έχει περάσει όλη του τη ζωή στο πλευρό του Φιντέλ, για αυτό και το 1997 έλαβε το «χρίσμα» του διαδόχου. Δεν είναι χαρισματικός και φαίνεται να γοητεύεται ιδιαίτερα από το κινέζικο μοντέλο διακυβέρνησης, όπου το ΚΚ κυριαρχεί στην πολιτική ζωή και ο καπιταλισμός στην οικονομική.
Στην ίδια γενιά ανήκει και ο 74χρονος Χοσέ Ραμόν Μπαλαγέρ, ιδρυτής του ΚΚ Κούβας και υπουργός Υγείας.
Για πολλούς όμως, η λύση αυτή δεν μπορεί παρά να είναι μεταβατική.
Στη νεότερη γενιά ανήκει ο Κάρλος Λάχε, αντιπρόεδρος του Συμβουλίου του Κράτους, υπεύθυνος για την Ενέργεια, την Υγεία και την Εκπαίδευση. Πιστός στον Φιντέλ, ανέλαβε από τον ίδιο το έργο ανοίγματος της οικονομίας στις αρχές της δεκαετίας του 1990.
Από τα νεότερα στελέχη της κυβέρνησης είναι και ο 41χρονος υπουργός Εξωτερικών Φελίπε Πέρες Ρόκε.
Απέναντι από την Κούβα βρίσκεται η Φλόριντα, όπου ζουν εκατοντάδες χιλιάδες Κουβανοί εξόριστοι. Οι ίδιοι έσπευσαν να πανηγυρίσουν την είδηση της ασθένειας του Φιντέλ Κάστρο, θεωρώντας ότι πλησιάζει το τέλος. «Σύμμαχος», το σχέδιο της αμερικανικής «Επιτροπής Βοήθειας για μια ελεύθερη Κούβα», το οποίο αριθμεί 500 ολόκληρες σελίδες και το οποίο εγκρίθηκε και επίσημα το 2003.
Το σχέδιο προβλέπει την αλλαγή καθεστώτος με ειρηνικά μέσα, κυρίως μέσω οικονομικής βοήθειας δεκάδων εκατομμυρίων δολαρίων. Υπάρχει, ωστόσο, και ένα απόρρητο παράρτημα, «για λόγους εθνικής ασφάλειας».
Ίσως το κυριότερο πρόβλημα που υπάρχει με τους εξόριστους Κουβανούς και τους ηγέτες τους είναι ότι οι πολίτες της Κούβας τούς θεωρούν ανδρείκελα των ΗΠΑ.
Η στάση των ΗΠΑ ίσως ξεκαθαριστεί μετά τις εκλογές του Νοεμβρίου, αφού το θέμα της Κούβας άρχισε πλέον να απασχολεί και τους υποψήφιους για το χρίσμα.

Εικονες αρχιτεκτονικου θαυμασμου!

Ανεκδοτα!

Οι φακές

Πάει ένας στη λαϊκή και ρωτάει: - "Τι είναι αυτό;" - "Πατάτες." - "Βάλτε μου ένα κιλό, αλλά τη κάθε πατάτα σε ξεχωριστή σακούλα." Ξαναρωτάει: - "Τι είναι αυτό;" - "Ντομάτες." - "Βάλτε μου ένα κιλό, αλλά τη κάθε ντομάτα σε ξεχωριστή σακούλα." Ξαναρωτάει: - "Τι είναι αυτό;" - "Κρεμμύδια." - "Βάλτε μου ένα κιλό, αλλά το κάθε κρεμμύδι σε ξεχωριστή σακούλα." Τέλος, ρωτάει: - "Τι είναι αυτό;" - "Φακές... αλλά δεν πουλάμε!!!"

Οι ομπρέλες...

Ένα ζευγάρι έχει καλέσει για φαγητό μερικούς φίλους. Η ώρα πλησιάζει και ο κύριος παίρνει από την ομπρελοθήκη πέντε ομπρέλες και τις κρύβει στο ντουλάπι. - "Τι συμβαίνει;", τον ρωτάει έκπληκτη η σύζυγος. "Φοβάσαι μήπως οι φίλοι σου, σου τις κλέψουν;" - "Όχι, φοβάμαι μήπως τις γνωρίσουν!!!"

Το ποτό

Μια πολύ ωραία γυναίκα ξανθιά και ψηλή πηγαίνει να συμβουλευτεί έναν ψυχίατρο. - "Γιατρέ μου, μου συμβαίνει κάτι τρομερό. Μόλις πιω ένα ποτήρι οινοπνευματώδες ποτό θέλω να κάνω έρωτα με έναν οποιονδήποτε άνδρα αμέσως." - "Ηρεμήστε κυρία μου... πάω να σας φέρω ένα ποτήρι κονιάκ", απαντά με νόημα ο γιατρός.

Τα ψέματα

Δυο φίλοι συζητούν: - "Ήξερες ότι τα κοκόρια λαλούν όταν κάποιος λέει ψέματα;" - "Τότε γιατί λαλούν το πρωί;" - "Επειδή εκείνη την ώρα τυπώνονται οι εφημερίδες."

Το κορόιδο

Το αγοράκι έσπρωχνε με πολύ κόπο στον ανήφορο ένα βαρύ καρότσι. Η δουλειά ήταν πολύ κοπιαστική, γι` αυτό κάποιος περαστικός το λυπήθηκε και το βοήθησε ν` ανεβάσει το καρότσι μέχρι το τέρμα της ανηφοριάς. Εκεί σταμάτησε αγανακτισμένος και λέει στο παιδί: - "Δεν λες στα αφεντικά σου ότι είναι ντροπή να σε βάζουν να κάνεις τέτοιες δουλειές." - "Τους το είπα κύριε." - "Λοιπόν, τι σου απάντησαν." - "Τράβα μικρέ και κάποιο κορόιδο θα βρεθεί να σε βοηθήσει..

Για σενα..Βιβιαν..

Μεσα απο το μπλογκ μου θα ηθελα να ευχαριστησω μια κοπελα η οποια δεχτηκε την οποια εμπειρια μοιραστηκα μαζι της και με αλλους στο μπλογκ της χωρις να με κρινει και με κατανοηση καταλαβε..Βιβιαν σε εσενα χρωσταω ενα μεγαλο ευχαριστω που με ακουσες πραγματικα και χωρις παρωπιδες στα αυτια και δεχτηκες την εμπειρια που μοιραστηκα μαζι σου..εισαι πραγματικα ενας θησαυρος και ελπιζω ολα στην ζωη σου να πανε οπως τα θελεις..ο πονος που εχεις και παντα θα εχεις και αφορουν τα παιδια σου θα σε κανει πιο δυνατη αφου επετρεψες στον εαυτο σου να το μοιραστει μαζι μας..ευχομαι και ελπιζω να δεις καποτε τα παιδια σου γιατι το αξιζεις και εχεις πονεσει πολυ..φανταζομαι πως ο πονος ειναι αβασταχτος ..οτι κι αν πω φυσικα εγω ειναι στα πλαισια της φαντασιας και της υποθεσης αφου δεν εχω περασει κατι παρομοιο..η δυναμη που εχεις ομως ειναι παραδειγμα προς μιμηση σε ολους εμας που με την παραμικρη δυσκολια το βαζουμε κατω και δεν παλευουμε..σε ευχαριστω για ολα..Οι εικονες ειναι για σενα..ελπιζω να σου αρεσουν...

Xιουμορ στην ζωη μας..

Ένας κύριος μπαίνει σε μια καφετέρια και... σπλατς! Γελάσατε ή μήπως όχι; Aπό τι εξαρτάται το χιούμορ; Γιατί δε διασκεδάζουν όλοι με τα ίδια πράγματα; Iστορίες, θεωρίες και μελέτες για τους λόγους που γελάμε.

Aστεία, ανέκδοτα και μπανανόφλουδες

Ένας Σκοτσέζος κέρδισε ένα εκατομμύριο λίρες στερλίνες στο ΠPOΠO και του έδωσαν τα χρήματα σε χαρτονομίσματα των δέκα στερλίνων. "Tι θα κάνετε μ' όλα αυτά τα χρήματα που κερδίσατε;" τον ρωτά ένας δημοσιογράφος. "Θα τα ξαναμετρήσω με την ησυχία μου", απαντά ατάραχος ο Σκοτσέζος. Μπορεί να μη γελάσατε, οπωσδήποτε όμως θ' αναγνωρίσατε ότι πρόκειται για ανέκδοτο. Γιατί όμως τα αστεία, τα ευφυολογήματα ή οι εξυπνάδες μάς κάνουν να γελάμε; Tι ακριβώς συμβαίνει στο νου μας όταν τα ακούμε; Aυτό το θέμα δεν απασχολεί μόνο τους κωμικούς, οι οποίοι λόγω επαγγέλματος οφείλουν να γνωρίζουν τι προκαλεί γέλιο για να το εκμεταλλευτούν στην επινόηση νέων αστείων και κωμικών καταστάσεων. Φιλόσοφοι, γλωσσολόγοι, ανθρωπολόγοι και ψυχολόγοι θεωρούσαν ανέκαθεν το κωμικό ως σημαντικό αντικείμενο έρευνας. Σε τέτοιο βαθμό μάλιστα, ώστε υπολογίζεται πως υπάρχουν πάνω από εκατό διαφορετικές θεωρίες γύρω από το ζήτημα.

Η πηγή του χιούμορ

Ο Πλάτωνας είχε ήδη ορίσει από την αρχαιότητα το κωμικό ως το αυτάρεσκο αίσθημα ανωτερότητας, το οποίο νιώθουμε αποκλειστικά εμείς οι άνθρωποι. Mε λίγα λόγια, έλεγε ότι μας διασκεδάζουν οι ατυχίες των συνανθρώπων μας. Tυπικά παραδείγματα που επιβεβαιώνουν την άποψη του Πλάτωνα είναι τα γέλια που μας προκαλούν τα πεσίματα, τα γλιστρήματα ή τα άλλα αστεία ατυχήματα που συμβαίνουν σε άλλους. Σχεδόν πάντα γελάμε μ' αυτές τις κωμικοτραγικές καταστάσεις, επειδή θεωρούμε τον εαυτό μας πιο έξυπνο από τον εκάστοτε άτυχο συνάνθρωπό μας. Oι ειδικοί μάλιστα διευκρινίζουν ότι θεωρούμε πολύ πιο κωμικό ένα περιστατικό όταν έχει θύματα υψηλά ιστάμενα ή δημόσια πρόσωπα και τις Αρχές. Επιπλέον, όσο περισσότερο απροσδόκητη είναι μια τέτοια κατάσταση τόσο περισσότερο γέλιο μάς προκαλεί. Έτσι εξηγείται γιατί μας διασκεδάζουν περισσότερο τα αυθόρμητα και απρόβλεπτα κωμικά επεισόδια παρά οι προσχεδιασμένες κωμικές καταστάσεις.

Η έκφραση του χιούμορ σε έργα τέχνης ήταν ήδη παρούσα κατά την κλασική αρχαιότητα. Εκείνη την εποχή έκαναν για πρώτη φορά την εμφάνισή τους οι κωμικοί θεατρικοί συγγραφείς, με κορυφαίο τον Aριστοφάνη. Στην αρχαία Pώμη εκτός από τη συχνή επανάληψη των ελληνικών κωμωδιών δίνονταν και παραστάσεις ρωμαϊκών αμιγώς σατιρικών έργων (Satura), στα οποία οι πρωταγωνιστές φορούσαν κωμικά ρούχα και μάσκες. Όμως μόνο κατά το Mεσαίωνα άρχισε να διαφοροποιείται από τους ηθοποιούς η ειδική επαγγελματική κατηγορία των κωμικών. Ο αληθινός επαγγελματίας κωμικός γεννήθηκε στην Iταλία κατά την Αναγέννηση, το δεύτερο μισό του 16ου αιώνα, με την περίφημη Ιταλική Κωμωδία (Commedia dell'Αrte). Tο όνομα "έντεχνη κωμωδία" οφείλεται ακριβώς στο ότι για πρώτη φορά τους ρόλους υποδύονταν επαγγελματίες κωμικοί, που ήταν μέλη μόνιμων θιάσων. Aπό τότε μέχρι σήμερα η κωμωδία ως είδος τέχνης θα γνωρίσει πρωτοφανή άνθηση.

Kάτι πολύ προσωπικό

Ποιες καταστάσεις όμως προκαλούν την έκρηξη του γέλιου; Eίναι αδύνατο να δοθεί απόλυτος ορισμός της "διασκεδαστικής" κατάστασης. Όπως ο καθένας από μας αντιλαμβάνεται διαφορετικά την πραγματικότητα, ακριβώς το ίδιο ισχύει και για την "κωμικότητα". Πέρα όμως από τις ποικίλες υποκειμενικές αντιδράσεις, όλοι οι ειδικοί που μελετούν την αίσθηση του χιούμορ συμφωνούν ότι ορισμένες καταστάσεις μάς κάνουν να γελάμε περισσότερο από άλλες επειδή διαθέτουν κάποια συγκεκριμένα χαρακτηριστικά. Ένα τέτοιο θεμελιώδες χαρακτηριστικό, το οποίο είχε εντοπίσει ο Aριστοτέλης, είναι η αντιφατικότητα, ή, μάλλον, η ανακολουθία – όταν δηλαδή η τελική πρόταση είναι παράδοξη ή όταν μια φαινομενικά ανόητη απάντηση κρύβει επιδέξια ένα διπλό βαθύτερο νόημα. Όλοι διαθέτουμε μέσα στον εγκέφαλό μας μια νοητική δομή η οποία αποτελεί τη σύνθεση όλων των προηγούμενων εμπειριών μας. Όταν οι πληροφορίες που φτάνουν σ' εμάς δε συμφωνούν μ' αυτό το νοητικό πρότυπο, τότε τις αντιλαμβανόμαστε ως ανακολουθία ή αμφισημία. Ένα παράδειγμα; Στη γωνία του δρόμου στέκεται ο τρελός του χωριού. Στο χέρι του κρατά ένα καλάμι ψαρέματος με το αγκίστρι να αιωρείται πάνω από ένα αναποδογυρισμένο καπέλο. Ένας περαστικός τον ρωτά: "Tσιμπάει;" Kαι ο τρελός απαντά: "Nαι, μ' εσένα σήμερα έπιασα τέσσερις". Θα μπορούσαμε να διακρίνουμε δύο φάσεις σ' αυτό το ανέκδοτο. Στην πρώτη εντοπίζουμε την κατάσταση (ένας τρελός ψαρεύει μέσα από ένα καπέλο), η οποία όμως διαψεύδεται από την τελική πρόταση ("Tσιμπάει; Nαι, μ' εσένα σήμερα έπιασα τέσσερις"), οπότε αντιλαμβανόμαστε ότι υπάρχει κάποια ανακολουθία. Στη δεύτερη φάση προσπαθούμε να δώσουμε νόημα στην τελική πρόταση συσχετίζοντας τα δύο ανακόλουθα μέρη (εκείνος που έκανε τον έξυπνο αποδεικνύεται ανόητος και ο πραγματικά έξυπνος είναι ο τρελός).

Aπ' αυτή τη σκοπιά η αίσθηση του χιούμορ δεν είναι παρά μια μορφή δημιουργικής ανακάλυψης, το αναπάντεχο πέρασμα σε μια εντελώς διαφορετική οπτική γωνία. Tελικά, κάθε φορά που κάνουμε κάποια διανοητική ανακάλυψη, όπως όταν λύνουμε ένα γρίφο, όταν αναγνωρίζουμε ένα φίλο που συναντάμε τυχαία ή συνειδητοποιούμε ότι έχουμε στην τσέπη μας τον πρώτο αριθμό του λαχείου, έχουμε πάντα το ίδιο συναίσθημα: μια ευχάριστη διέγερση που μοιάζει τόσο πολύ με το γαργάλημα, ώστε μερικές φορές μας κάνει να σπαρταράμε στα γέλια.

Άλλος πολύ, άλλος λίγο

Aπ' ό,τι φαίνεται, δεν υπάρχουν σημαντικές διαφορές μεταξύ των διαφορετικών πολιτισμών ή των εθνών όσον αφορά στην αίσθηση του χιούμορ. Aντί να μιλάμε για αγγλική, ιαπωνική ή ελληνική αίσθηση του χιούμορ, θα είχε περισσότερο νόημα να μιλούσαμε για εθνικό στιλ χιούμορ.

Όλοι, για παράδειγμα, αναγνωρίζουν το φλεγματικό χιούμορ των Άγγλων, το οποίο χαρακτηρίζεται έτσι επειδή τείνει ν' αποκλείσει εκείνα τα συστατικά –την επιθετικότητα και τα σεξουαλικά υπονοούμενα– που προσθέτουν ζωτικότητα και ειρωνεία στα αστεία, περιορίζοντάς τα έτσι σε μια συλλογή από ευφυολογήματα και λογοπαίγνια. Στην πραγματικότητα, αυτός ο ορισμός του χιούμορ θα μπορούσε να εφαρμοστεί στα αποφθέγματα του Ιρλανδού συγγραφέα Όσκαρ Oυάιλντ: "Η μόνη δυνατή συμπεριφορά απέναντι σε μια γυναίκα είναι να κάνετε έρωτα μαζί της αν είναι ωραία, ή με κάποια άλλη αν είναι άσχημη".

Δεν υιοθετούν όμως όλοι οι Άγγλοι αυτό τον τύπο χιούμορ. Eίναι σαφές ότι οι χούλιγκαν ή οι λιμενεργάτες του Λίβερπουλ θα πρέπει να γελούν με εντελώς διαφορετικά πράγματα. Oύτε μεταξύ των αντρών και των γυναικών υπάρχουν σημαντικές διαφορές στον τρόπο με τον οποίο αντιλαμβάνονται το χιούμορ. Όμως ανεξάρτητα από το φύλο ή την εθνικότητα η αίσθηση του χιούμορ διαφέρει αρκετά από άτομο σε άτομο, κάτι που εξαρτάται μεταξύ άλλων κι από την εκπαίδευση που δέχεται κάποιος. Αυτό για το οποίο μπορούμε να είμαστε βέβαιοι είναι ότι όποιος δε γελά ποτέ αντιμετωπίζει σίγουρα κάποιο ψυχολογικό πρόβλημα. Όπως έλεγε και ο μεγάλος συνθέτης Φ. Σοπέν, "όποιος δε γελά ποτέ δεν είναι σοβαρό άτομο


Διαβασα αυτο το αρθρο και πραγματικα με προβληματισε...Ο καθενας στην ζωη του εχει διαφορετικη αισθηση του χιουμορ και αντιλαμβανεται διαφορετικα το αστειο..σιγουρα υπαρχουν σημεια κοινα για να υπαρξει κατι που θεωρειται χιουμοριστικο και κατι που ξεφευγει απο αυτα τα ορια και περναει στο σημειο της προσβολης ισως..Το θεμα ειναι ολοι να διαθετουμε χιουμορ γιατι το χιουμορ βοηθαει σε πολλες περιπτωσεις ειτε προκειται για την ψυχολογια μας που αναγκαστικα συνδεεται και με την σωματικη υγεια μας ειτε προκειται για να διασκεδασουμε και να ανοιξει η καρδια μας..Επισης θα συμφωνησω με το τελος του αρθρου με τον συνθετη τον Σοπεν!Αλλωστε αλλο να εισαι σοβαρος και αλλο η σοβαροφανεια ας μαθουμε να τα ξεχωριζουμε πια!

στιχοι τραγουδιων..

Σημερα ειπα να παραθεσω στιχους τραγουδιων που για μενα σημαινουν παρα πολλα..

Άνθρωποι μονάχοι -Λιτσα Διαμαντη


Υπάρχουν άνθρωποι που ζουν μονάχοισαν το ξεχασμένο στάχυο κόσμος γύρω άδειος κάμποςκι αυτοί στης μοναξιάς το θάμποςσαν το ξεχασμένο στάχυάνθρωποι μονάχοιΥπάρχουν άνθρωποι που ζουν μονάχοιόπως του πελάγου οι βράχοιο κόσμος θάλασσα που απλώνεικι αυτοί βουβοί σκυφτοί και μόνοιανεμοδαρμένοι βράχοιάνθρωποι μονάχοιΆνθρωποι μονάχοι σαν ξερόκλαδα σπασμένασαν ξωκλήσια ερημωμένα, ξεχασμέναάνθρωποι μονάχοι σαν ξερόκλαδα σπασμένασαν ξωκλήσια ερημωμένα, σαν εσένα, σαν εμένα...

Αγαπώ τη ζωή για το χθες -Χαρουλα Αλεξιου

Κλείστηκα στο δάσος της σιωπήςκι έχω μονάχα συντροφιά τις αναμνήσειςπου μου γυρίζουνε το σήμερα στο χθεςΤι ευτυχία λέει, ακόμα να με θεςΑγαπώ τη ζωή για το χθεςκαι το αύριο που με πάει στο τότεΚι η ελπίδα είναι αν θεςπου το αύριο θα ζήσω στο τότεΚλείστηκα στο θέατρο σκιώνκαι παίζεται όποιο έργο μου αρέσειΚι αυτό που κάνει τη ζωή μου πιο γλυκιάείναι του χρόνου το ταξίδι στα παλιάΑγαπώ τη ζωή για το χθες...

Γλέντα τη ζωή -Ελενη Βιταλη

Τι τα θέλεις τα λεφτάνα τα κάψεις, τι τα θεςΤα λεφτά είναι δανεικάχέρια αλλάζουν τακτικάνα τα κάψεις, τι τα θεςμήπως τα ’χες κι από χθεςΓλέντα τη ζωή, γλέντα τη ζωήόλοι δύο μέτρα παίρνουν γηΤα λεφτά είναι δανεικάχέρια αλλάζουν τακτικάνα τα κάψεις, τι τα θεςμήπως τα ’χες κι από χθες..



Ψάξε με -Ακης Δειξιμος


Είναι πολλά που φοβάμαι να πωΣ' αγαπάω αλλά δεν σε ξέρω ακόμαΕίναι πολλά που βαθιά μου κρατώΣα σπασμένα γυαλιά μου τρυπάνε το σώμαΕίναι πολλά που φοβάμαι να πωΣ' αγαπάω αλλά δεν σε ξέρω ακόμαΨάξε με κι εσύΛίγο αν μπορείςΜια καρδιά μισή μέσα μου να δειςΚαι να με νοιαστείςΨάξε με κι εσύΛίγο αν μπορείςΚαι φιλί φιλί μέσα μου να μπειςΣώμα της σιωπήςΨάξε με κι εσύΕίναι πολλά που δεν ήρθε η στιγμήΝα σου πω με φιλιά και με λόγια που καίνεΕίναι πολλά που δεν βρήκα αφορμήΝα σου πω μια φορά όλα όσα μου φταίνεΕίναι πολλά που δεν ήρθε η στιγμήΝα σου πω με φιλιά και με λόγια που καίνε..

Αυτο του Δειξιμου το αφιερωνω εξαιρετικα στο ατομο που μου εδειξε το δρομο της αγαπης..

Στα μονοπατια της μουσικης..

Αχ...μουσικη...μια λεξη η οποια ετυμολογικα αν την προσεγγισω δεν μου κανει καμια εντυπωση,δεν μου ακουγεται ευηχη και την προσπερνω..αλλα αυτο που προσεγγιζει ειναι κατι πιο πανω απο καθε ανθρωπινο μυαλο..Εχω μεγααλη αγαπη στην μουσικη..σε καθε ειδος μουσικη..δεν αποκλειω κανενα ειδος..Αλλωστε δεν ψαχνω να βρω ποιο ειδος μουσικης προτιμω αλλα να αγγιξει την ψυχη μου..Για μενα μουσικη ειναι συναισθηματα,αρνητικα και θετικα..μεσα απο αυτην εκφραζω το εσωψυχο εγω μου..ακριβως ετσι οπως ειναι..εκτιθομαι στα ματια της μουσικης χωρις ιχνος ντροπης...απλα αφηνομαι σε οτι εκεινη μου προσφερει,σε οτι εκεινη με συνεπαιρνει..Δεν ανοιγομουνα ποτε πολυ ευκολα στους ανθρωπους οχι γιατι δεν ηθελα ουτε γιατι ημουν δηθεν απομακρη απλα απο μικρη αισθανομουνα σαν το στηριγμα καθενος που θελει να ακουμπησει τα προβληματα του..Φυσικα δεν εννοω πως δεν ειχα ατομα για να με στηριξουν αν το ηθελα..απλα απο καποιες συγκυριες,λαθη κατα καποιο τροπο τα εχασα..Τελοσπαντων αυτο ειναι αλλο θεμα..Η μουσικη παντα ηταν η μονιμη συντροφια μου,που θα με ακουγε παντα σε καθε στιγμη,που θα την ακουγα και εγω βαθεια και ειλικρινα..ακομα και με την μουσικη που δεν θεωρειται εμψυχο ανεπτυξα μια σχεση δουναι και λαβειν..Το μαγικο ειναι πως για τον καθε ανθρωπο η μουσικη αντιπροσωπευει το δικο του ναυαγιο,την δικη του ομορφη εικονα..υποκλινομαι στην μουσικη...ευχομαι παντα να μας κραταει συντροφια...Να εχευτε ολοι σας μια πανεμορφη βραδια παρεα με οτι αγαπατε..

Παραξενη εισοδος..

Καλησπερα σας!Καλωσηρθα και εγω στον κοσμο των μπλογκς..Ειναι η πρωτη φορα που επιχειρω να γραψω μπλογκ..Δεν ξερω γιατι το κανω..ενα παζλ ειναι η ζωη μου αποσυντιθεμενο..τα κομματια του εδω και εκει πεταμενα χωρις να να μπορω να τα συνθεσω ολα μαζι...ειμαι 18 μισο και παλευω για αλλη μια φορα να φτασω ενα απο τα ονειρα μου μεσω των Πανελληνιων..Ψυχολογος θελω να σπουδασω,να βοηθαει ανθρωπους να νιωσουν την ψυχη τους πως βρισκεται σε μια ισορροπια..Αναρωτιεμαι φυσικα αν εχω εγω την απαιτουμενη ισορροπια για να την μεταδωσω στους αλλους...Νιωθω σαν ενα σωμα που δεν ελεγχει τιποοτα...παντα ηθελα να εχω τον ελεγχο στην ζωη μου...ετσι εμαθα..πως πρεπει να ελεγχεις το οτιδηποτε για να μπορεις να αντεπεξελθεις σε οτι η ζωη σου βαζει στο δρομο σου...ακομα και τα συναισθηματα τα ελεγχα..δεν τα αφηνα να ξεφυγουν απο την επιτηρηση του μυαλου μου..τα αντιμετωπιζα ως εχθρους που προσπαθουν να βαλουν την ζωη μου σε μια αγνωστη κατευθυνση..τελικα δεν μπορεσα ποτε να καταφερω να ελεγξω την καρδια μου..ηταν η μονη που εμπιστευομουνα τυφλα..για την μονη που θα μπορουσα να ρισκαρω την ιδια μου την ζωη..η μονη ποτ ειναι αμολυντη απο καθε ειδους υποκρισια..αυτην ακολουθουσα...μου εδειξε την μεγαλοσυνη της τελικα φερνοντας στον δρομο μου ενα υπεροχο πλασμα..ενα ατομο που θα αγαπω για οσο ζω..ενα ατομο που αγγιξε και φωτισε οτι σκοτεινο υπαρχει μεσα στο μυαλο μου..σ'αγαπω...